Böyük şair Səməd Vurğujnun Şeirləri

səməd vurğun şeirləri azərbaycan,səməd vurğun azərbaycan şeiri

“Ala Gözlər” şeiri

YARI MƏNDƏ, YARI SƏNDƏ ŞEİRİ

İkimizdə bir ürək var. 

Yarı məndə, yarı səndə. 

Sevgi adlı bir ağacıq, 

Budaq məndə, narı səndə. 

Çiçək ətri gül üzündə, 

Min məna var hər sözündə. 

Bir buluduq göy üzündə 

Yağış məndə, dolu səndə. 

Bir ovçuyam, günüm ovda 

Qaçhaqaçda, qovhaqovda, 

Eşqimiz bir şirin sevda 

Pətək səndə, balı məndə...

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

NEYLƏYİM? ŞEİRİ

Bu təbəssüm bir çiçəyin izidi, 

Ala gözün bulaqların gözüdü, 

Ürəyimdə məhəbbətin özüdü, 

Ürəyimlə bacarmıram, neyləyim? 

Hər eyhamın bir tilsimə açardı, 

Dil bilsəydi daş da könül açardı. 

Ağlım səndən uzaqlaşar, qaçardı, 

Ürəyimlə bacarmıram, neyləyim? 

Bu ülfətin sonu hicran deyil ki, 

Dilim tutmur istəyimi deyim ki. 

Sənə gələn yollarımı əyimmi? 

Ürəyimlə bacarmıram neyləyim? 

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

Gözləyirəm Şeiri

Hər dəqiqəm il olur, 

Sən gəlirsən, hər ləpirin gül olur. 

Qəlbim yenə qolu bağlı qul olur, 

Ürəyimlə bacarmıram, neyləyim?

Uşaqlığın havası var başında, 

Ürəyimin xəncəri var qaşında. 

De, sevimmi mən indi bu yaşımda? 

Ürəyimlə bacarmıram, neyləyim? 

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

KÜSÜLÜ QALA BİLMİRƏM ŞEİRİ

Qayıdıb gəlmişəm yanına yenə, 

Nə olar, bu dəfə qəlbimə dəymə. 

Deyəsən gülürsən acizliyimə, 

Neyləyim, küsülü qala bilmirəm. 

Sevənlər həmişə yesir düşübdür, 

Axı, aramıza nə sirr düşübdür, 

İradəm sevginə əsir düşübdür. 

Neyləyim, küsülü qala bilmirəm. 

Zaman gözləməyir, 

Ömür-gün axır, 

Soyuqluğun mənı yandırır-yaxır. 

Gözüm gözlərinə yalvarıb baxır, 

Neyləyim, küsülü qala bilmirəm.

Uçub buludlara qona bilərəm. 

Bu dərdin əlində sola bilərəm. 

Ömürlük ac-susuz qala bilərəm, 

Neyləyim, küsülü qala bilmirəm...

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

ALLAHIM, AYIRMA BİZİ ŞEİRİ

Bu ömür yolunda üz-üzə gəldik, 

Zülmət bir gecədən gündüzə gəldik, 

Deyəsən, axırda biz gözə gəldik, 

Nə olar, Allahım, ayırma bizi. 

Sənin əlindədir taleyin hökmü, 

Nə oldu, bu sevgi bir ağır yükmü? 

Ayrılıq deyilən səndən böyükmü? 

Nə olar, Allahım, ayırma bizi. 

Sonradan qovuşan iki yoluq biz, 

Sevgiylə başlayan iki sonuq biz, 

Haqqına tapınan iki quluq biz, 

Nə olar, Allahım, ayırma bizi. 

Duymadıq sevginin şirin dadını, 

Vurma qəlbimizə hicran odunu, 

Eşit sevənlərin qəm fəryadını: 

Nə olar, Allahım, ayırma bizi. 

Bu biz, bu məhəbbət, bu alın yazı. 

Yoxsa bu yazıya əgər bir pozu. 

Ayırmaq istəsən al canımızı, 

Nə olar, Allahım, ayırma bizi... 

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

BƏLKƏ BU TƏSADÜF ŞEİRİ

Bizi görüşdürüb nigaran yollar, 

Yollar ürək kimi boşalar, dolar. 

Allahın işini nə bilmək olar, 

Bəlkə bu təsadüf məhəbbət oldu. 

Bəlkə tanrı payım, könül ruzumsan, 

Bəlkə də tanrıya çatan sözümsən. 

Bəlkə də sən mənim alın yazımsan. 

Bəlkə bu təsadüf məhəbbət oldu. 

Yaranan ülfəti sən kəsmə hələ, 

Tale qismətindən sən küsmə hələ. 

Əlvida deməyə tələsmə hələ, 

Bəlkə bu təsadüf məhəbbət oldu. 

Ürəyim az qalır sinəmdə uça, 

Həmdəm aramışam ömür boyunca. 

Qoy bir də üzünə baxım doyunca, 

Bəlkə bu təsadüf məhəbbət oldu. 

Ötəri tanışlıq bir adət deyil, 

Elə hər sevgi də səadət deyil, 

Bilirəm hər görüş məbəbbət deyil, 

Bəlkə bu təsadüf məhəbbət oldu. 

QADASIN ALDIĞIM ŞEİRİ

Çöl mənimdi, çiçək sənin, 

Gül sənindi, ləçək mənim, 

Əl mənimdi, ətək sənin, 

Kəsmə, qadasın aldığım. 

Səndən sonra yoxdu yolum, 

Sən oldun qanadım, qolum, 

Öldür məni, qurban olum, 

Küsmə, qadasın aldığım. 

Batır məni ümman kimi, 

İtir məni duman kimi, 

Başımda bir tufan kimi 

Əsmə, qadasın aldığım. 

Yolları yorub gələrəm, 

Tilsimi qırıb gələrəm, 

Qəbrdən durub gələrəm, 

Səslə, qadasın aldığım. 

Bir dərya ol gəmim üçün, 

Bir əlac ol qəmim üçün, 

Sən özünü mənim üçün 

Bəslə, qadasın aldığım... 

ƏLLƏRİN NƏ YAMAN SOYUQDUR, GÜLÜM ŞEİRİ

Əllərin nə yaman soyuqdur, gülüm. 

Əllərin elə bil qar çiçəyidir. 

Ay aman, əlində dondu ki, əlim, 

Əllərin əlimin buz əlcəyidir. 

Biz ki, cənubluyuq 

bu soyuq hardan? 

Gərək külümüz də soyuq olmasın. 

Gözümüz dünyada ən qaynar bulaq, 

Gərək əlimiz də soyuq olmasın... 

Oddan yoğrulmuşuq, 

atəşik axı, 

Qəlbimiz - 

duyğular tonqalı kimi. 

Yanağın 

Ele bil alov dilimi, 

Əllərin bir taxta yonqarı kimi... 

Əllərin nə yaman soyuqdur, gülüm, 

Niyə bu soyuğu indi duymuşam? 

Bir ömrün məhəbbət taleyini mən 

O soyuq əllərə necə qıymışam?! 

Ay üzü baharlı, 

əli qış sonam! 

Gileyim gülməli gəlməsin mənim. 

Qorxuram 

sevgidə soyumağın da 

Əlindən başlaya, 

əlindən sənin; 

Əllərin nə yaman soyuqdur, gülüm... 

UNUT KƏDƏRİNİ ŞEİRİ

Nədir gözlərində bu qəmli sual, 

Unut kədərini, qəmini unut, 

Hələ ki ömründə mən varam sənin, 

Unut kədərini, qəmini unut. 

Bu da bir zamandı gəlib gedəcək, 

Sevincin kədərə gülüb gedəcək, 

Bu qəmli günlərin ölüb gedəcək, 

Unut kədərini, qəmini unut. 

Elə bil dağsan ki, vüqar yaraşır, 

Söylə, taleyində kimlər dolaşır? 

Sən elə işıqsan görənlər çaşır, 

Unut kədərini, qəmini unut. 

Dağlardan gəlmişik çəni unutma, 

O şirin çağları, dəmi unutma. 

Qurban gözlərinə, məni unutma, 

Unut kədərini, qəmini unut. 

SƏN UŞAQ DEYİLSƏN Kİ ŞEİRİ

Sən uşaq deyilsən ki, 

dəymə-düşər olasan, 

Hər şirin oxşamaya, 

vədlərə aldanasan... 

Sən uşaq deyilsən ki, 

Heyrətin böyük ola, 

Evcik yapdığım yerdə

bir ovuc şüşə qala 

sınmış bir ürək kimi... 

Sən uşaq deyilsən ki, 

söyləyim ki, məhəbbət 

insan ömrü üçündür 

su kimi, çörək kimi. 

Sığınıbdır vüqarım, 

sevgim, qeyrətim sənə, 

Eh, mən də lap uşağam; 

Sən uşaq deyilsən ki, 

sevgi öyrədim sənə... 

SEVDİRƏ BİLMƏDİM ŞEİRİ

Dəli kimi sevdim gözəl dəlini, 

Gül verdim, yandırıb-yaxdı əlini, 

Seçib cümlələrin ən gözəlini 

Titrəyib söylədim sözümü sənə, 

Sevdirə bilmədim özümü sənə... 

Həsrəti, vüsalı qoşa sevdirdim, 

Üşüyən əynimi qışa sevdirdim, 

Yalın ayağımı daşa sevdirdim, 

Tanıda bilmədim izimi sənə 

Sevdirə bilmədim özümü sənə... 

Alışıb yanardım göz istəsəydin, 

Bir nəğmə olardım söz istəsəydin. 

Məni görmək üçün göz istəsəydin 

Kor qalıb, verərdim gözümü sənə; 

Sevdirə bilmədim özümü sənə. 

Sənə hər məktubu yazdım qanımla, 

Ruhumla, hissimlə, həyəcanımla, 

Sevinclə ölərdim, 

əgər bununla 

Bağışlasaydım mən 

ömrümü sənə; 

Sevdirə bilmədim özümü sənə...

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

Etiraf Şeiri

Fikirli gəlirəm,

Dalğın gəlirəm,

Qayğılı gözlərin çəkir şəklimi.

Bəzən gec gəlirəm,

yorğun gəlirəm

Bitirsən qapıda bənövşə kim

Bəlkə min suçumu bilmisən mənim,

Birini üzümə vurmamısan heç.

Eyhamla üzümə gülmüsən mənim,

Bircə yol üzümə durmamısan heç.

Hər kəs taleyilə gəlir həyata,

Demirəm, ürəyi yumşaq olmuşam.

Dəcəl balalara mülayim ata,

Səninçün ən dəcəl uşaq olmuşam.

Sənsən dağlar kimi səbrlə dözən,

Bəlkə tərəddüdlə çox döyüşmüsən.

İsti bir sevgidən yazmışam bəzən,

Soyumuş çayımı sən dəyişmisən.

Üzümdə kədərdən bir iz görəndə

Şirinim olmusan,

Acım olmusan.

Qohumdan, tanışdan pis üz görəndə

Sən anam olmusan,

Bacım olmusan.

Bir kövrək şerimdən gözlərin dolub,

Düyünlü qaşını görməmişəm mən..

Bir əlin mətbəxdə qabda-qaşıqda,

Bir gözün istidə, tüstüdə olub,

Bir əlin beşikdə oğul-uşaqda,

Bir gözün həmişə üstümdə olub

Yollar çarpaz-çarpaz,

Yollar qarışıq...

Gecə yol gəlirəm qulağı səsdə.

Bizim pəncərədən süzülən işıq -

Gözünün nurudur yolumun üstə.

Fikirli gəlirəm, dalğın gəlirəm,

Qayğılı gözlərin çəkir şəklimi.

Bəzən gec gəlirəm, yorğun gəlirəm

Bitirsən qapıda bənövşə kimi...

Müəllif: Nüsrət Kəsəmənli

Vahid Əziz şeirləri

  Tanınmış şair Vahid Əzizin qələmindən çıxan bir-birindən gözəl 9 şeir

“Ürək saz kimidir köynək içində…” şeiri

Hamı sızıldatdı, incitmə sən də –

Bir azca könlünü alsan, oxuyar,

Ürək saz kimidir köynək içində –

Sinənin üstündə çalsan, oxuyar.

Gözlərim köynəyin ipək üzüdür,

Dilimdə dolaşan sazın sözüdür,

Ən yaxşı təlimçi həyat özüdür –

İlləri yadına salsan, oxuyar.

Qundağın öyrətdin dodaqlarına,

Qolu alışırdı barmaqlarına,

Baxma, darıxarıq daralmağına,

Yenə də yanında qalsan, oxuyar.

Ürək mənimdisə – bələdəm ona,

Nə var bilmədiyi öyrədəm ona?

Olsun, bu möcüzə səndə alına –

Qeydinə qalanı olsan, oxuyar.

Guya bilmirsən ki, dərdi nədəndi,

O vaxtdan qoşulub sənnən gedəndi?

Qəlbim körpəlikdən şirni sevəndi,

Bilsə ki, dodağı balsan, oxuyar.

Sənsiz hər dönəmi keçər il kimi,

Sənsiz hər pərdəsi batmış dil kimi,

Üstündə havalı bir bülbül kimi,

Onun həsrətinnən solsan, oxuyar…